Ik geef toe, dat broeden duurde best lang. Maar: het resultaat mag er wat mij betreft zijn!

Een nieuwe blog met een nieuwe naam xe9n een nieuw concept. Iedere dag heeft een eigen thema. Stuk voor stuk dingen die mij interesseren als moeder, vrouw, lezer en schrijfster. En natuurlijk hoop ik dat ik jullie hiermee ook kan gaan interesseren!

Het leukste van alles vind ikzelf de mogelijkheid voor jullie inbreng. Leuke idexeben voor de verschillende thema's, misschien hier en daar een gastcolumn of wie weet een andere vorm waaraan ikzelf nog niet gedacht heb.

Ik hoop dat jullie lekker met me meeverhuizen naar Intussen!

Ik ben er nog. Maar druk aan het broeden. Misschien wil ik wel wat meer volgens een vast format gaan schrijven. Met heuse onderwerpen die ik vooraf bedenk. Maar ik weet het nog niet helemaal zeker. Daarom aan het broeden dus. En aan het bedenken of ik er de tijd wel voor vrij kan maken. Ik kan immers niet zeggen dat ik erg consistent geblogd heb de laatste tijd.

Een soort van 'onder constructie' dus.

Ja, mijn blog is tijdelijk eventjes 'onder constructie'.

Nieuws volgt zo snel mogelijk.

Vorig jaar gingen we kamperen. Het was een heel spektakel, want Man staat erom bekend dat hij eigenlijk helemaal niet van kamperen houdt. Maar ja, die prijzen van vakantiehuisjes in het hoogseizoen, die waren net nog een tikje erger. En dus gingen we het maar proberen.

We zochten een leuke camping uit, zo aan het water zodat Man kon vissen en we leenden een vouwwagen. En het was leuk! En we genoten!

Dit jaar wisten we het dus zeker, we zouden weer gaan kamperen. Maar ja, we hebben natuurlijk nog geen kampeerspullen. En die zijn toch wel redelijk essentixebel als je wilt gaan kamperen. We proberen dus hier en daar wat te lenen, maar een tent, dat wordt toch lastig. En dus gingen we zelf op tentenjacht. Via Marktplaats, want nieuwe tenten zijn zo mogelijk nog duurder dan vakantiehuisjes in het hoogseizoen. Ongelooflijk, wat gaat daar een geld in om.

Enthousiast begon ik te zoeken. 't Liefst een tunneltent voor zes personen met ook nog drie slaapcabines alstublieft, commandeerde ik de zoekfunctie. Hmm, dat leverde best een hoop hits op. Ik klikte wat rond, deed hier en daar een bod ineens zag ik het. De Tent der Tenten. De kleur, de kwaliteit van het doek en de rxfaimte. Zucht, die wilde ik. Totaal naxefef deed ik een vriendelijk bod. Flink onder de vraagprijs, maar ja, die vraagprijzen op Marktplaats zijn in mijn ogen zo vreselijk overdreven. Ik kreeg een onaardig mailtje terug en ik rekende en telde nog een beetje. Ja, we konden ons best een beetje meer veroorloven als we die nieuwe luchtbedden lieten zitten en nog eventjes niet zelf een koelkastje zouden aanschaffen. 't Was nog steeds onder de vraagprijs, maar echt nog maar een klein beetje. De mevrouw was 'not amused' met mijn tweede bod en verkondigde dat ze de tent aan de speeltuinvereniging zou geven als ze 'm niet voor de vraagprijs kon verkopen.

Wat is kopen via Marktplaats stom zeg. Bah, overgeleverd aan de grillen van nukkige verkopers die de hoofdprijs willen voor hun tweedehands tent. Daar ging m'n tent. Ik had mezelf er al in zien zitten, met drie spelende kindertjes om me heen. En een goed boek natuurlijk en ook nog heel mooi weer erbij. Maar ja, het was 'm toch net niet helemaal. Want hij behoort aan een vrekkige tante die vindt dat ze vooral heel nukkig moet doen als ze niet krijgt wat ze vraagt. En mij daarom mijn droomtent doodleuk door de neus boort.

Tja, het leed dat Marktplaats heet.

We waren allemaal ziek de afgelopen twee maanden. Keurig om en om en allemaal, behalve Man, tot twee keer toe. We kuchten, spuugden en kreunden er op los van de verkoudheid, misselijkheid en koorts. We deden maar weinig, want steeds als het weer beter leek te gaan werd de volgende weer ziek en moesten we weer binnen blijven.

De laatste weken waren al onze reserves dus helemaal opgegeten en was er van energie nauwelijks nog sprake. Maar gelukkig kwam de voorjaarsvakantie. We deden aan pyama-ochtenden en lekker-lui-tv-kijken. Niks geen speelparadijsen, picknicken of andere leuke uitjes. Nee, uitrusten en slapen en hangen. En het was heerlijk, dank u wel.

En nu, aan het eind van de krokus, worden we weer langzaamaan helder. B huilt een stuk minder, J kan zichzelf eindelijk weer een beetje vermaken en M heeft gisteren zelfs zijn eigen kamer opgeruimd. En ik? Ik schrijf weer, er is weer ruimte in mijn hoofd.

Het mooiste van alles zijn misschien wel de prachtige hyacinten op mijn salontafel. Ze beginnen voorzichtig aan te bloeien en beloven me dat de lente heus wel weer komt al is het nu nog behoorlijk grauw buiten. Ik wacht het rustig af.

'Mama, ik voel me een beetje verdrietig vandaag.' M zei het met een sip gezichtje.

'Wat is er dan lieverd?'

'Weet ik eigenlijk niet. Maar ik heb ook pijn in mijn buik.' Het klonk een beetje treurig.

Ik keek eens naar mijn kereltje. Voor de vorm had hij een heel, heel zielig gezicht getrokken, maar verder kon ik niet zoveel aan hem ontdekken en besloot ik dat hij best naar school kon.

'Mama, ik voel me echt niet fijn.' klonk het in de lift.

'Mama, mijn buik doet echt zeer.' klonk het in de schuur.

'Mama, ik voel me echt niet zo gelukkig.' klonk het op de fiets. Een windvlaag blies ons ondertussen bijna omver, het schijnt te gaan stormen vandaag. Eventjes concentreerden we ons er alleen maar op om niet om te vallen.

'Mama, ik denk dat de juf eerst onze klas gaat trakteren.' zei M, hijgend van inspanning.

Aha.

'Vind jij het misschien een beetje spannend dat de juf de hele school gaat trakteren?' Ik keek naar rechts, waar M fietste en slingerde daarbij vervaarlijk. Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht.

'Ja, maar dat is het niet alleen. Ik voel me gewoon niet zo fijn.' hij moest duidelijk even wennen aan het idee dat het misschien daaraan lag.

'Er gaat verder niets gebeuren lieverd, de juf trakteert en verder heb je een gewone dag op school. En vanmiddag kom ik je weer halen. Het wordt vast een hele leuke dag.' Inmiddels waren we bij school aangekomen en ik zag dat M alweer een beetje blijer keer. Hij rende voor me uit en hing snel zijn jas op bij de kapstok. Voor ik het wist was hij al in de klas en zwaaide hij lachend naar me. De buikpijn was gelukkig vergeten.

Egypte.

Ik zie de beelden voorbij komen en zit vol vragen. Waarom zijn de Egyptenaren plotseling zo massaal de straat op gegaan? Was dat echt alleen omdat ze het voorbeeld hadden gezien in Tunesixeb? En is het dan echt zo slecht in Egypte? Ik dacht eigenlijk altijd dat het daar prima leven was. En de vraag is of een democratie nou persxe9 altijd beter is. Mag ik het betwijfelen?

Ik zie de vechtlust in de ogen van de demonstranten, hun vastberadenheid. Er is geen ruimte meer voor een compromis, Mubarak's handreiking wordt gedecideerd van tafel geveegd. Nee, de Egyptenaren willen vrijheid en wel nu meteen.

Zouden ze niet bedrogen uitkomen? Zou een democratie hen wel alles brengen waar ze op hopen? Zou 'vrijheid' wel zo vrij zijn als ze nu verwachten?

Martin Simek vertelde een paar dagen geleden in 'De Wereld Draait Door' ontroerend mooi over de Praagse Lente en bevestigde mijn vermoeden. 'We dachten dat we tot onze dood iedere dag gelukkig zouden zijn als er vrijheid zou komen. ' Hij kon ook niet kijken naar de beelden in Caxefro omdat hij dezelde naxefviteit zag als toentertijd in Praag. Te confronterend.

Ik gun de Egyptenaren hun revolutie, hoop dat het hen betere tijden zal brengen dan er geweest zijn. Maar ik ben bang dat de uiteindelijke vrijheid veel minder spectaculair zal zijn dan men nu hoopt.

Vandaag belde ik mijn oma. Ik moest haar nummer opzoeken, omdat ik het niet uit mijn hoofd ken en daar ben ik niet trots op. Te vaak neem ik me voor om iets van me te laten horen, maar schiet het er toch weer bij in. Ik ben ook niet zo goed in bellen, vraag me altijd af wat ik dan moet zeggen waardoor ik het maar weer laat. Maar vandaag belde ik haar nadat ik haar nummer had opgezocht. Het duurde lang voor ze opnam.

'Met mevrouw B.' Haar vertrouwde stem klonk vragend, ze had duidelijk geen telefoon verwacht.

'Dag Oma, met Incinta.'

'Jaaaaa?', klonk het langerekt en vragend.

Ik moest glimlachen. Ze vroeg zich vast af wat er aan de hand was, want meestal belde ik om te vertellen dat ik zwanger was of net bevallen.

Maar deze keer kletsten we wat over kleine dingetjes. Griep, lichamelijke ongemakjes, haar meest recente haakwerkje, de ontwikkeling van de kinderen. Ze liet doorschemeren dat ze het goed voor me vond dat ik ook twee dagen werkte, want 'je wordt er soms zo eenzaam van als je niets anders dan kinderpraat om je heen hebt'. En aan het einde zei ze nog: 'Nou, laat je niet ondersneeuwen hoor, met alle drukte voor de kinderen. Denk ook om jezelf!'

Het gesprek duurde hooguit een kwartiertje. Maar ik had het gevoel dat het er iets toe deed, dat het verschil maakte. En daarom nam ik me voor om vaker te bellen, om te laten weten dat het er voor mij xf3xf3k toe doet en dat het niet alleen maar hoeft te blijven bij 'toevallige' ontmoetingen op verjaardagen en feestdagen. Blijkbaar moest ik er dertig voor worden om dat te kunnen begrijpen.

Ik werd wakker. Het was half negen. 'Mooie tijd om eruit te gaan', dacht ik nog. Toen viel ik weer in slaap. Ik werd weer wakker.

'Hoi, hoe is het met je?' Man stak zijn hoofd om de deur. Ik knipperde met mijn ogen.

'Goed, geloof ik.' Ik knipperde met mijn ogen. Hij knikte naar me.

'Het is ook al elf uur.'

Ik draaide me nog eens om. 'Elf uur? Net was het nog half negen!' Geluiden van beneden begonnen tot me door te dringen. Gebonk en gebons. M. die moest lachen. Vallend speelgoed. Een huilende J.

'Hoe gaat het met de kinderen?' vroeg ik slaperig.

Man lachte zachtjes. 'Precies zoals je kunt horen.'

Ik lachte terug.

Ik wist dat hij nu van me verwachtte dat ik mijn bed uitkwam. Maar ik zag er tegenop om me in de chaos beneden te wagen. Drie kinderen die allemaal wel iets doen wat niet mag. Die alledrie herrie maken, vallen en huilen. Die allemaal wel iets van me zullen verlangen. Ik draaide me nog eens om en Man kwam naast me zitten. Hij streelde mijn wang met xe9xe9n vinger.

'Fijn dat je je weer wat beter voelt.'

Ik knikte en vroeg me af of ik me xe9cht beter voelde.

'Ik ben zo ontzettend moe.' ging hij door. Ik keek hem aan, dat snapte ik wel.

'Je hebt het ook druk gehad deze week, met je zieke vrouw.'

Een zucht. Toen ging hij liggen.

'Misschien moet jij even een uurtje gaan slapen.' stelde ik voor. 'Dan zorg ik wel voor de kinderen.' Het klonk dapperder dan ik me voelde, nog niet helemaal zeker of de griep echt weg was. Hij zuchtte weer.

'Dat zou misschien wel een goed idee zijn.'

Ik glipte uit bed, zocht wat kleding bij elkaar. Er viel weer iets beneden. xc9xe9n van de kinderen schreeuwde en daarna was het weer stil. Niets belangrijks dus, want dan waren ze me wel komen roepen. Met een bundeltje kleren in mijn handen wilde ik de slaapkamer uitlopen.

'De kinderen moeten een beetje op tijd naar bed, dan kunnen we vanmiddag nog wat doen.' zei Man nog slaperig vanonder de dekens. Ik beloofde dat ik dat zou doen. Ik was weer beter en morgen zou ik die laatste zin weer uitspreken. Want zo hoort het eigenlijk.

Het bericht over de te saboteren ov-chipkaart ontving ik via mijn oortelefoontje terwijl ik in de bus zat met mijn ouderwetse strippenkaart. Ik gniffelde een beetje in mezelf. Nee, dacht ik, laat mij maar lekker ouderwets zijn. Mij krijg je niet aan die ov-chipkaart zolang ik met mijn oldfashion strippenkaart kan reizen. Geen gedoe met opwaarderen en saldo checken, nee gewoon 'what you see is what you get'. En dat zijn op het moment nog zeker een stuk of 25 strippen. Lekker overzichtelijk, daar kan ik nog zeker vier keer van heen en weer naar mijn werk.

Gisteren verging het lachen me een beetje toen ik wat op de nieuwssites rondkeek. Nieuws over de ov-chipkaart is namelijk hot en dus overal te vinden. Maar in die nieuwsberichten stond een klein detail dat mij even helemaal ontgaan was. Per 3 februari wordt de ov-chipkaart het enige betaalmiddel voor openbaar vervoer in Zuid-Holland. En dat is dus mijn provincie. Daar zit ik dan met mijn nog lang niet opgebruikte strippenkaart, binnen een week ongeldig. Maar ik heb er mooi wel voor betaald.

Op de site van de ov-chipkaart kijk ik wat mijn mogelijkheden zijn. Het is even zoeken, maar dan zie ik een mooie link: opmaaktips voor je strippenkaart. Opgelucht klik ik erheen, maar de tips vallen flink tegen: 2 euro korting voor xe9xe9n persoon bij het glasmuseum in Leerdam, 25% korting bij Madurodam en nog een aantal van dat soort nutteloze dingen. Ik wil helemaal geen korting, ik wil gewoon mijn geld terug in plaats van nog meer geld uitgeven.

In de Tweede Kamer wordt verzocht om uitstel. De minister reageert daar negatief op, onder andere omdat er 'door vervoerders in Zuid-Holland al veel pr-kosten zijn gemaakt om de datum van 3 februari te communiceren'.

Nu vraag ik me af: hoe komt het dat ik die berichten gemist heb en het nu pas lees in de nieuwsberichten? Hoe is het mogelijk dat er veel pr-kosten zijn gemaakt en dat het aan mij voorbij is gegaan?

Hoe dan ook, het is niet zeker dat de Tweede Kamer het gaat redden in deze kwestie en dus zal ik me er toch maar op voorbereiden dat ik volgende week aan de ov-chipkaart moet. Ouderwets zijn lijkt geen optie meer.

Update 13:00

Met dank aan de Tweede Kamer heb ik toch nog een maand extra gekregen. Mooi, kan ik fijn mijn strippenkaart opmaken en dan zal ik daarna braaf aan de OV-chipkaart gaan.

Dinsdagavond belandde ik ziek in mijn bed. Rillend en al luisterde ik naar de radio. Prachtige radio in de vorm van Theater van het Sentiment. Soms luister ik er weleens naar als ik 's avonds in de auto zit, maar vaker niet. Gewoon, omdat het er thuis normaal gesproken niet zo van komt. Maar dinsdag dus wel en wat bleek? Theater van het Sentiment ging terug naar 1995.

1995.

Het jaar waarin ik vijftien werd.

Het jaar waarin ik, op werkvakantie in Roemenixeb, een Hongaars vriendje kreeg dat achteraf al verloofd bleek te zijn.

Het jaar waarin ik verliefd werd op Man, al wist ik toen natuurlijk nog niet dat hij Man zou worden.

In het radioprogramma kwam kenmerkende muziek van die tijd voorbij. Marco Borsato met 'Waarom nou jij', Joshua Kadison met 'Jessie', dat soort dingen.

Dankzij de muziek herinnerde ik me weer de zolderkamer die ik met Zus deelde. Herinnerde ik me de enorme, levensgrote poster van Axel Rose boven mijn bed (geen idee waarom, ik had helemaal niets met Guns 'n Roses). Voelde ik mezelf haast weer wegdromen op de muziek van toen.

Maar het gekste was nog wel dat het jaar waarin ik vijftien werd blijkbaar alweer in de 'sentiment'hoek thuishoort. De tijd gaat zeker sneller dan ik zelf in de gaten heb.

Hier kun je de uitzending van 1995 terugvinden.